Bradykinin-Mediated Angioedema

Obrzęk naczynioruchowy to niestały, blady obrzęk tkanki podskórnej lub podśluzówkowej, który ma tendencję do nawracania się przewlekle i może zagrażać życiu, jeśli obrzęk wystąpi w górnych drogach oddechowych lub może być bardzo bolesny, jeśli wystąpi w przewodzie żołądkowo-jelitowym. Obrzęk naczynioruchowy wraz z pokrzywką1 zwykle dobrze reaguje na leki przeciwhistaminowe i kortykosteroidy, podczas gdy obrzęk naczynioruchowy bez pokrzywki często jest oporny na taką terapię, ale może reagować na inhibitor C1-esterazy, kwas traneksamowy lub obie te terapie, które mogą zmniejszać wytwarzanie bradykininy. Te odkrycia podnoszą kwestię, czy bradykinina pośredniczy w obrzęku naczynioruchowym.
Rysunek 1. Rycina 1. Poziomy bradykininy w osoczu u sześciu pacjentów z obrzękiem naczynioruchowym ze względu na dziedziczny niedobór C1-inhibitora, czterech pacjentów z obrzękiem naczynioruchowym powiązanych z inhibitorami konwertazy angiotensyny (ACE) oraz czterema pacjentami z pokrzywką i obrzękiem naczynioruchowym, którzy zareagowali na leki przeciwhistaminowe ( Histaminergiczny obrzęk naczynioruchowy). Osipradyna bradykininy (1-9) mierzono metodą radioimmunologiczną po ekstrakcji wysokosprawną chromatografią cieczową. Okrągłe kółka oznaczają poziomy bradykininy podczas ostrych ataków obrzęku naczynioruchowego, a otwarte kółka oznaczają poziomy podczas remisji. Każde kółko reprezentuje jednego pacjenta. Zacieniony obszar wskazuje na normalny zakres poziomów bradykininy w osoczu krwi żylnej (0,2 do 7,1 pM).
Mierzyliśmy bradykininę w osoczu u pacjentów z obrzękiem naczynioruchowym, z pokrzywką lub bez niej, podczas ostrych ataków, okresów remisji lub u obydwu (Ryc. 1) .3 Sześciu pacjentów z dziedzicznym niedoborem inhibitora C1 miało bardzo wysoki poziom bradykininy podczas ataków obrzęku naczyniowgo opornego na antyhistaminę. . To odkrycie potwierdza poprzednie dane pokazujące, że bradykinina wyraźnie wzrasta podczas ostrego obrzęku naczynioruchowego u takich pacjentów, ale jest normalnie lub nieznacznie zwiększona podczas remisji.3 Poprzednie badania u dwóch innych pacjentów z niedoborem inhibitora C1 wykazały, że poziomy bradykininy we krwi odpływającej z miejsca obrzęk naczynioruchowego wynosiły trzy. i osiem razy tak wysokie, jak poziomy w krążeniu systemowym.4 U trzech pacjentów z obrzękiem naczynioruchowym w wywiadzie związanym ze stosowaniem inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE) poziom bradykininy był wysoki podczas leczenia inhibitorem ACE. U czwartego, wcześniej opisanego pacjenta, 3 stężenie bradykininy wyniosło 47,0 pM podczas ataku obrzęku naczynioruchowego i zmniejszyło się do 3,2 pM po odstawieniu inhibitora ACE.
Natomiast u 4 pacjentów z pokrzywką i obrzękiem naczynioruchowym, u których wystąpiły odpowiedzi na leki przeciwhistaminowe, podczas leczenia ostrych napadów obrzęku naczynioruchowego stwierdzono prawidłowe stężenie bradykininy. U jednego z tych pacjentów, u których wystąpił obrzęk naczynioruchowy jednej ręki, poziomy żylnej bradykininy były prawidłowe w obu ramionach.
Wydaje się, że bradykinina bierze udział w obrzęku naczynioruchowym związanym z dziedzicznym niedoborem inhibitora C1 i obrzękiem naczynioruchowym związanym z inhibitorami ACE; oba stany są odporne na leki przeciwhistaminowe. W przeciwieństwie do tego, bradykinina jest minimalnie zaangażowana w pokrzywkowy obrzęk naczynioruchowy, który reaguje na leki przeciwhistaminowe.
Dziedziczne lub nabyte niedobory inhibitora C1, które prowadzą do nadprodukcji bradykininy, są rzadkie. Jednak pozaszpitalny obrzęk naczynioruchowy najczęściej wiąże się ze stosowaniem inhibitorów ACE ACE, która jest identyczna z kininazą II, metabolizuje bradykininę do produktów jej rozpadu. Gdy podaje się inhibitory ACE, zwiększa się poziom bradykininy w otoczeniu. Obrzęk naczynioruchowy jest powikłaniem leczenia inhibitorem ACE, którego częstość wynosi od 0,1 do 0,7 procenta.5 Biorąc pod uwagę, że około 35 milionów osób z nadciśnieniem lub niewydolnością serca jest obecnie leczonych inhibitorami ACE, można spodziewać się ponad 100 000 przypadków obrzęku naczynioruchowego rocznie. . Świadomość tego problemu i zrozumienie patofizjologii obrzęku naczynioruchowego – jak sugeruje Osler w 1888 roku – może pomóc klinicystom w zapewnieniu odpowiedniej terapii i uratować życie.
Juerg Nussberger, MD
University Hospital Lausanne, CH-1011 Lozanna, Szwajcaria
juerg. [email protected] hospvd.ch
Massimo Cugno, MD
Marco Cicardi, MD
Maggiore Hospital, 20112 Mediolan, Włochy
5 Referencje1. Kaplan AP. Przewlekła pokrzywka i obrzęk naczynioruchowy. N Engl J Med 2002; 346: 175-179
Full Text Web of Science MedlineGoogle Scholar
2. Agostoni A, Cicardi M. Niedoczynność dziedzicznego i nabytego inhibitora C1: cechy biologiczne i kliniczne u 235 pacjentów. Medicine (Baltimore) 1992; 71: 206-215
Crossref Web of Science MedlineGoogle Scholar
3. Nussberger J, Cugno M, Amstutz C, Cicardi M, Pellacani A, Agostoni A. Bradykinina z osocza w obrzęku naczynioruchowym. Lancet 1998; 351: 1693-1697
Crossref Web of Science MedlineGoogle Scholar
4. Nussberger J, Cugno M, Cicardi M, Agostoni A. Lokalne wytwarzanie bradykininy w dziedzicznym obrzęku naczynioruchowym. J Allergy Clin Immunol 1999; 104: 1321-1322
Crossref Web of Science MedlineGoogle Scholar
5. Brown NJ, Snowden M, Griffin MR. Nawracający obrzęk naczynioruchowy związany z inhibitorami konwertazy angiotensyny. JAMA 1997; 278: 232-233
Crossref Web of Science MedlineGoogle Scholar
(124)
[hasła pokrewne: tonus mięśniowy, porady krawieckie, rodzaje ściegów ]
[hasła pokrewne: endomitoza, państwa roślinne, rodzaje ściegów ]