Epidemiologia i kliniczne aspekty zespołu hemolityczno-mocznicowego w stanie Minnesota czesc 4

Liczba przypadków zespołu hemolityczno-mocznicowego w stanie Minnesota, według Miesiąca Rozpadu, od 1979 r. Do 1988 r. Liczba przypadków zespołu hemolityczno-mocznicowego rocznie znacznie wzrosła w okresie badania (ryc. 1). Roczna częstość występowania wśród dzieci w wieku poniżej 18 lat wzrosła z 0,5 przypadku na 100 000 dzieci rocznie w 1979 r. (6 przypadków) do 2,0 przypadków na 100 000 dzieci rocznie w 1988 r. (26 przypadków) (P = 0,000004). Większość tego wzrostu wystąpiła u dzieci poniżej piątego roku życia; w tej grupie częstość występowania wzrosła z 1,6 do 5,8 na 100 000 dzieci rocznie (p = 0,0002) (ryc. 2). Większość tych przypadków była sporadyczna, zidentyfikowano tylko dwa klastry. Pierwszy klaster obejmował dwoje dzieci uczęszczających do tego samego ośrodka opieki dziennej w 1986 r., A drugi obejmował troje dzieci uczęszczających do tego samego ośrodka opieki dziennej w 1988 r. Odnotowano sezonowy wzorzec występowania: 86 (74 procent) przypadków Od czerwca do października (ryc. 3). Wszyscy pacjenci zostali ostatecznie hospitalizowani w sumie w 16 szpitalach; 91 (78 procent) było hospitalizowanych w z 4 szpitali. Chociaż odsetek pacjentów skierowanych do drugiego szpitala zmniejszył się w okresie badania, wzorzec skierowania się nie zmienił. Średnie wartości laboratoryjne przy przyjęciu nie zmieniały się z czasem, z wyjątkiem poziomów azotu mocznikowego we krwi, które nieznacznie spadły. Nie było trendów czasowych w rocznym odsetku pacjentów z ciężką chorobą, słabymi wynikami lub potrzebą dializy.
Ocena kliniczna
Charakterystyka kliniczna
Tabela 2. Tabela 2. Przedstawienie objawów 117 pacjentów z hemolitycznym zespołem mocznicowym w stanie Minnesota w latach 1979-1988. Objawy prezentujące przedstawiono w Tabeli 2. W sumie 101 pacjentów (86 procent) miało typowy zespół hemolityczno-mocznicowy, a 69 z nich (68 procent) miało krwawą biegunkę. Spośród 16 pacjentów z atypowym zespołem hemolityczno-mocznicowym 6 miało zespół oddechowy, a 10 nie miało wyraźnego prodromu. Średni czas hospitalizacji wynosił 15,4 dni (zakres od 2 do 60). Pięćdziesięciu pięciu pacjentów (47 procent) wymagało dializy średnio przez 12 dni (zakres od do 60 dni). Stu czterech pacjentów (89 procent) otrzymało transfuzje erytrocytów, 36 (31 procent) otrzymało płytki krwi, a 27 (23 procent) otrzymało świeżo mrożone osocze. Dwadzieścia pacjentów (17 procent) otrzymało środki przeciwdrobnoustrojowe podczas choroby prodromalnej i przed hospitalizacją; większość była leczona z powodu innych schorzeń, takich jak zapalenie ucha lub zapalenie gardła.
Tabela 3. Tabela 3. Komplikacje według systemu u 27 pacjentów z zespołem hemolityczno-mocznicowym w stanie Minnesota w latach 1979-1988. Dwudziestu siedmiu pacjentów (23 procent) miało poważne komplikacje podczas pobytu w szpitalu lub po ich wypisaniu (Tabela 3). Sześciu z ośmiu pacjentów poddanych laparotomii poddano operacji przed rozpoznaniem zespołu hemolityczno-mocznicowego; wszystkie miały krwawą biegunkę i początkowo rozpoznano ostry brzuch lub możliwe zapalenie wyrostka robaczkowego. Tylko jedno dziecko miało ślady perforacji jelit przed operacją
[więcej w: zapalenie gęsiej stopki, szpital sw rafala, magdalena prokopowicz wikipedia ]