Perspektywiczne badanie rozwoju cukrzycy u krewnych pacjentów z cukrzycą zależną od insuliny czesc 4

Skorygowane względne ryzyko IDDM dla wszystkich krewnych dodatnich względem komórek wysp trzustkowych wynosiło 68 (95% przedział ufności, 34 do 134). Dla krewnych w wieku poniżej 10 lat było to 2,9 (przedział ufności 95%, 1,5 do 5,6), dla czarnych 3,4 (przedział ufności 95%, 1,2 do 9,9), a dla krewnych z multipleksów 2.1 (przedział ufności 95%, 1,1 do 3,9). Wśród krewnych, którzy byli ujemni pod względem przeciwciał przeciwko komórkom wysp trzustkowych (tabela 2), istniało znaczne dodatkowe prawdopodobieństwo nabycia IDDM wśród mężczyzn (P = 0,04) oraz wśród krewnych z rodowodów multipleksowych (P = 0,0002), jak określono za pomocą analiz jednowymiarowych. Rodzaj związku rodzinnego, wiek probanda na początku IDDM, wiek względny w początkowym teście i rasa nie były istotnymi predyktorami u krewnych, którzy byli ujemni pod względem przeciwciała przeciw komórce wysepek.
Rycina 1. Ryc. 1. Prawdopodobieństwo pozostawania bez IDDM w trzech grupach krewnych probantów z IDDM, według stanu komórek i stanu komórek wysp trzustkowych i wieku podczas wstępnego testowania. Wyniki przedstawiono dla krewnych ujemnych dla przeciwciał (linia przerywana), krewnych dodatnich dla przeciwciał i mających więcej niż 10 lat podczas wstępnego testowania (linia przerywana) i krewnych dodatnich dla przeciwciał i mających mniej niż 10 lat podczas wstępnego testowania (linia ciągła). Rzeczywiste wartości dla każdej grupy przedstawiono w tabeli 3.
Tabela 3. Tabela 3. Rozwój IDDM w ciągu siedmiu lat obserwacji w krewnych probantów z IDDM, w zależności od statusu komórek wysp trzustkowych i wieku podczas początkowego testowania. Identyfikacja przeciwciał z komórek wysp trzustkowych wskazywała na znacznie wyższe prawdopodobieństwo IDDM w każdej podgrupie krewnych. Jeśli osobnik został uznany za pozytywny pod względem przeciwciała przeciw komórkom wysepek przed 10 rokiem życia (ryc. 1, tabela 3), wzrosło prawdopodobieństwo nabycia IDDM (P = 0,03). Jednak nie znaleziono dodatkowych czynników demograficznych, które zwiększałyby prawdopodobieństwo IDDM w tej młodej grupie osobników dodatnich pod względem przeciwciał przeciw komórkom wysepek.
Rysunek 2. Ryc. 2. Prawdopodobieństwo pozostawania bez IDDM w czterech grupach krewnych probantów z IDDM, według stanu komórek komórek wysp trzustkowych, wyrażonych jako jednostki JDF. Wyniki przedstawiono dla krewnych z przeciwciałami ujemnymi (linia przerywana) i dla krewnych z mianami 10 jednostek JDF (linia przerywana), 20 lub 40 jednostek JDF (linia przerywana i linia kropkowana) i ponad 40 jednostek JDF (linia ciągła). Rzeczywiste wartości dla każdej grupy przedstawiono w tabeli 4.
Tabela 4. Tabela 4. Rozwój IDDM w ciągu siedmiu lat obserwacji u krewnych probantów z IDDM, zgodnie ze stanem komórek wysp trzustkowych i przeciwciał w komórkach Juvenile Diabetes Foundation (JDF). Miano przeciwciał komórek wysp trzustkowych wyrażone w jednostkach JDF również wiązało się z ryzykiem różnicowym dla rozwoju IDDM (P = 0,0001) (ryc. 2, tabela 4). Chociaż jedna trzecia krewnych, u których opracowano IDDM, miała ujemny wynik testu na przeciwciała z komórek wysp trzustkowych podczas pierwszego badania, 5 z tych 13 krewnych ujemnych pod względem przeciwciał (38 procent) miało dodatnie wyniki w próbkach surowicy pobranych w momencie wystąpienia IDDM, sugerując że musieli w międzyczasie zostać seropozytywni. Ważne jest, aby pamiętać, że IDDM rozwinął się później w 47 procentach (15 z 32) krewnych, którzy mieli początkowe miana przeciwciał 40 jednostek JDF lub więcej
[przypisy: dawca pamięci chomikuj, rodzaje ściegów, szpital orzepowice ]