Potencjał ciążowy ludzkich oocytów – efekt kriokonserwacji czesc 4

(Dawcy otrzymali tylko świeże zarodki.) Średni wiek dawców był podobny w obu grupach. Tabela 3. Tabela 3. Wyniki leczenia w cyklach biorcy zsynchronizowanych w celu przeniesienia świeżych zarodków, w porównaniu do tych zsynchronizowanych w celu przeniesienia zamrożonych i rozmrożonych zarodków. * Wyniki leczenia u biorców przedstawiono w tabeli 3. Średnia liczba oocytów i tempo nawożenia były podobne w cyklach biorcy zsynchronizowanych w celu transferu świeżych zarodków i zsynchronizowanych w celu transferu kriokonserwowanych zarodków. Współczynnik wszczepienia świeżych zarodków był jednak znacznie wyższy niż w przypadku zamrożonych i rozmrożonych zarodków (24 w porównaniu z 7,7%, P <0,01). Co więcej, tempo ciąży w grupie otrzymującej świeże zarodki było również znacząco wyższe (37 vs. 15%, P <0,05).
Dyskusja
Stosunkowo niski wskaźnik implantacji (9 do 11 procent) w większości programów zapłodnienia in vitro można przypisać kilku czynnikom związanym z procedurą – jajom, plemnikom, endometrium i technikom laboratoryjnym. Prawdopodobnie wszystkie te czynniki przyczyniają się w pewnym stopniu do niezadowalającego wskaźnika powodzenia zapłodnienia in vitro. Aby poprawić tempo ciąży, potrzeba więcej informacji na temat wkładu każdej zmiennej w teoretyczny potencjał ciąży, ale w ramach rutynowego programu zapłodnienia in vitro nie można oddzielić względnych składek. Zastosowanie krioprezerwacji pozwala na pewną elastyczność w czasie pomiędzy zapłodnieniem in vitro a przenoszeniem zarodków, ale wprowadza nowe zagrożenia dla zarodka. Co więcej, problemy techniczne i etyczne utrudniają ocenę wyników krioprezerwacji ludzkich embrionów z następujących powodów: zarodki są w większości przypadków wstępnie selekcjonowane pod kątem krioprezerwacji, a zwykle rozważane są tylko te o dobrych cechach morfologicznych; zarodki uszkodzone podczas kriokonserwacji nie są przenoszone, więc zwykle nie są uwzględniane w analizie wyników; i nie ma odpowiedniej grupy kontrolnej do badania wpływu kriokonserwacji na implantację zarodków, ponieważ zarodki o najlepszych cechach morfologicznych są wybierane do świeżego przeniesienia podczas cyklu stymulacji. W naszym badaniu większość z tych trudności została wyeliminowana: jaja losowo przydzielono do dawstwa; przed zamrożeniem nie było wyboru zarodków; endometria została przygotowana z identycznymi protokołami; a wszystkie zamrożone zarodki zostały rozmrożone i przeniesione bez względu na cechy morfologiczne. Znacznie mniejszą częstość implantacji w zamrożonych i rozmrożonych zarodkach (7,7 procent) w porównaniu ze świeżymi zarodkami (24 procent) można zatem przypisać zastosowaniu kriokonserwacji.
Nasz eksperymentalny projekt umożliwił wyizolowanie potencjalnych przyczyn złej jakości plemników i niepochwytnych endometrii do niepowodzenia implantacji, ponieważ do każdej kohorty jaj używano więcej niż jednej próbki nasienia, a uzyskane zarodki przenoszono do więcej niż jednego macica. W ten sposób moglibyśmy zbliżyć się do ustalenia faktycznego potencjału kohortowej jaj w celu wytworzenia ciąży
[patrz też: szpital orzepowice, szpital sw rafala, wulwodynia ]