Przewidywanie właściwego zastosowania endarterektomii szyjnej, endoskopii górnego odcinka przewodu pokarmowego i angiografii wieńcowej

UTRZYMANIE jakości opieki w środowisku coraz bardziej świadomym kosztów jest celem wielu decydentów polityki zdrowotnej. Zdolność do osiągnięcia tego celu może zależeć od zdolności do określenia medycznej stosowności opieki. Definiujemy procedurę lub usługę, jeśli jest to właściwe, jeżeli korzyści zdrowotne przekraczają ryzyko zdrowotne (z wyraźnym wyłączeniem kosztów) z wystarczająco szerokim marginesem, że usługa lub procedura jest warta wykonania. Korzystając z tej definicji, zbadaliśmy trzy procedury – angiografię wieńcową, endoskopię górnego odcinka przewodu pokarmowego i endarterektomię tętnic szyjnych – w zróżnicowanej geograficznie próbce pacjentów Medicare.1, 2 Przebadaliśmy tylko nadużywanie i doszliśmy do wniosku, że 17 procent koronarografii, 17 procent endoskopie, a 32 procent endarterektomii stanowiło niewłaściwe nadużywanie. Ponadto uznaliśmy, że zastosowanie procedury było niejednoznaczne (tj. Korzyści zdrowotne i ryzyko były w przybliżeniu równe) odpowiednio w 9, 11 i 32 procentach procedur. Ponieważ nie ocenialiśmy potencjalnego niedostatku, nie wiemy, czy istnieje duża grupa osób, dla których procedury były niezbędne z medycznego punktu widzenia, ale ich nie otrzymały.
Jednym z pierwszych pytań stawianych przez te dane jest to, czy można przewidzieć, że dana procedura zostanie przeprowadzona niewłaściwie i przez kogo. Czy u osób biednych poddanych koronarografii procedura jest bardziej medycznie niewłaściwa. Czy gastroenterolodzy z certyfikatami na płytkę rzadziej wykonują niewłaściwą endoskopię niż ich koledzy bez certyfikatu. Gdybyśmy mogli dokładnie przewidzieć, kto wykona nieodpowiednią procedurę, informacje te mogą być przydatne dla pacjentów przy wyborze lekarzy lub ustaleniu, czy są w grupie, która może być poddana niewłaściwej procedurze. Firmy ubezpieczeniowe mogłyby korzystać z takich informacji, aby pomóc w wyborze preferowanych dostawców, a nauczyciele medyczni i stowarzyszenia zawodowe mogłyby wykorzystać je do ukierunkowania działań w zakresie kontynuowania edukacji medycznej i wsparcia ich wysiłków na rzecz poprawy praktyki.
Wiemy bardzo niewiele o tym, jak zmienia się stosowność opieki. Na poziomie poszczególnych szpitali wykazano zmienność w stosowności. Na przykład, stosowność zastosowania pomostowania tętnic wieńcowych wahała się od 37 do 78 procent w trzech losowo wybranych szpitalach.3 Stosowność stosowania rozruszników serca wynosiła od 10 do 30 procent w szpitalach w jednym mieście w USA. Celem tego artykułu jest dostarczenie informacji o tym, czy w zróżnicowanej geograficznie próbie osób w wieku 65 lat lub starszych żyjących w jednym z pięciu stanów można przewidzieć stosowność zastosowania angiografii, endoskopii lub endarterektomii z łatwo dostępnych danych na temat cechy pacjentów, lekarzy lub szpitali.
Przedstawione tu analizy oparte są na danych zebranych w 1981 r. Uważamy jednak, że wnioski oparte na tych analizach mają znaczenie dla bieżących decyzji politycznych. Aby wnioski były błędne dzisiaj, musiałby się zmienić zarówno poziom trafności, jak i stosunek odpowiedniości do zmiennych predykcyjnych – jest to bardzo mało prawdopodobne.
Ponadto nowe dane dotyczące tych problemów nie są dostępne i nie sformułowano planów dotyczących gromadzenia dodatkowych danych.
Metody
Wcześniej opisaliśmy metodę (i jej wiarygodność), dzięki której opracowaliśmy oceny odpowiedniości do zastosowania koronarografii, endarterektomii tętnic szyjnych i endoskopii górnego odcinka przewodu pokarmowego.5 6 7 Zastosowaliśmy zmodyfikowane podejście Delphi, które łączyło analizę literatury z oceną ekspertów
[podobne: budowa wewnętrzna łodygi, wiązka przewodząca, typy wiązek przewodzących ]