Skuteczność i bezpieczeństwo mesylanu imatynibu w zaawansowanych nowotworach podścieliskowych przewodu pokarmowego cd

Badacze akademiccy i ich zespoły w czterech centrach gromadziły i zarządzały wszystkimi danymi. Dane zostały następnie zebrane w centralnej bazie danych i udostępnione w całości dla głównych badaczy w każdym miejscu badania. Zespół spotykał się regularnie i dwa razy w miesiącu organizował konferencje, aby omówić postępy i wyniki badań. Ogólne wyniki zostały przeanalizowane przez głównych badaczy i pracowników Novartis. Ten artykuł został napisany przez dr Demetri z merytoryczną współpracą od głównych badaczy i wszystkich innych autorów. Ocena skuteczności i bezpieczeństwa
Odpowiedź guza na imatynib oceniano po upływie jednego miesiąca, trzech miesięcy i sześciu miesięcy, a następnie co sześć miesięcy lub kiedykolwiek wystąpiło zapotrzebowanie medyczne. Oceny były zgodne ze standardowymi kryteriami Southwest Oncology Group i opierały się wyłącznie na obrazowaniu metodą tomografii komputerowej lub rezonansu magnetycznego (MRI). 15 Odpowiedzi sklasyfikowano jako kompletne odpowiedzi (zniknięcie wszystkich chorób, które można było zmierzyć i ocenić); częściowe odpowiedzi (50% zmniejszenie sumy produktów o prostopadłych średnicach wszystkich mierzalnych zmian, brak postępu i brak nowych zmian); stabilna choroba (odpowiedź, która nie kwalifikuje się jako całkowita odpowiedź, częściowa odpowiedź lub progresja choroby); lub postęp choroby (zwiększenie o 50% lub zwiększenie o 10 cm2 [w zależności od tego, która wartość była mniejsza] w sumie produktów o prostopadłych średnicach wszystkich mierzalnych zmian, pogorszenie uszkodzenia, które można było ocenić, ponowne pojawienie się jakiejkolwiek zmiany chorobowej lub obecność nowej zmiany lub niepowodzenie pacjenta do powrotu w celu oceny z powodu progresji choroby). Wszystkie odpowiedzi musiały zostać potwierdzone przez powtórne obrazowanie w ciągu 4 do 12 tygodni. Czas do niepowodzenia leczenia określono jako czas od pierwszej dawki imatinibu do najwcześniejszego wystąpienia progresji, zgonu z jakiejkolwiek przyczyny lub wycofania się z badania z jakiegokolwiek innego powodu, niż ten, który nie wymagał już leczenia. Dane dla pacjentów, którzy nie mieli progresji choroby lub zmarli, lub którzy zostali wycofani z badania z jakiegokolwiek innego powodu, że ich stan nie wymaga już leczenia, byli cenzurowani w momencie ostatniej oceny guza. Działanie toksyczne oceniono zgodnie z ogólnymi kryteriami toksyczności wydanymi przez National Cancer Institute
Analizę immunohistochemiczną do wykrywania CD117 przeprowadzono z użyciem poliklonalnej surowicy odpornościowej królika (A4502, Dako) i rutynowych metod analizy immunohistochemicznej bez pobierania antygenu.17 Próbki biopsyjne guza uzyskano od wybranych pacjentów poddanych przed i po leczeniu ocena histopatologiczna leczenia, analizy mutacyjne KIT i immunoblot w celu wykrycia fosfoproteiny KIT.4
Farmakokinetyka
Próbki osocza pobierano od podgrupy pacjentów przed leczeniem, a następnie 1, 2, 3, 8, 24, 48 i 72 godziny po podaniu leku. Pobieranie próbek w tych samych odstępach czasu powtarzano po czterech tygodniach leczenia. Stężenie imatinibu w osoczu określono za pomocą chromatografii cieczowej i spektrometrii mas, jak opisano wcześniej.18
Analiza statystyczna
Pierwotna liczebność próby opierała się na podejściu opartym na koncepcji proof-of-concept, zgodnie z którą wymagaliśmy co najmniej 3 pacjentów z odpowiedzią wśród 18 leczonych pacjentów w każdej grupie w celu kontynuowania zapisywania pacjentów w badaniu.
[przypisy: gruczoły brunnera, asumin, porady krawieckie ]
[więcej w: wiązki przewodzące, wiązka przewodząca, przystosowanie roślin do życia w wodzie ]