Wentylacja oscylacyjna o wysokiej częstotliwości w porównaniu do konwencjonalnej wentylacji mechanicznej dla niemowląt o bardzo niskim urodzeniu ad 6

Do badania zakwalifikowano pozostałe 500 niemowląt (245 przypisano do wentylacji oscylacyjnej o wysokiej częstotliwości i 255 do zsynchronizowanej przerywanej wentylacji wymuszonej). Dwoje niemowląt z późno zdiagnozowaną wrodzoną wadą serca zostało następnie wykluczonych. Analizy przeprowadzono na pozostałych 244 niemowlętach przypisanych do wentylacji oscylacyjnej o wysokiej częstotliwości, a 254 przyporządkowano do zsynchronizowanej przerywanej wentylacji wymuszonej. Czternaście niemowląt (2,8 procent całkowitej populacji badanej po 500) wycofano na wniosek rodziców (10 przypisano do wentylacji oscylacyjnej o wysokiej częstotliwości, a 4 przyporządkowano do zsynchronizowanej przerywanej wentylacji wymuszonej). Dane dotyczące tych niemowląt zostały uwzględnione w analizach do czasu ich wycofania. Charakterystyki obu grup na początku badania przedstawiono w tabeli 1. Wsparcie wentylacyjne
Rysunek 1. Rysunek 1. Średnie (. SD) ciśnienie w drogach oddechowych podczas pierwszych siedmiu dni życia. W ciągu pierwszych siedmiu dni niemowlęta przydzielone do wentylacji oscylacyjnej o wysokiej częstotliwości, zgodnie z oczekiwaniami, otrzymały wentylację z wyższym średnim ciśnieniem w drogach oddechowych (P <0,001) (Figura 1). Średnia wartość FiO2 była nieco wyższa w przypadku wentylacji oscylacyjnej o wysokiej częstotliwości (37 do 41 mm Hg, w porównaniu z 30 do 36 mm Hg w tych przypisywanych synchronicznej przerywanej wymuszonej wentylacji; P = 0,01), ale nie było znaczącej różnicy między grupami w średnim częściowym nasyceniu tlenem (P = 0,62). Ogólnie rzecz biorąc, średnie wartości PCO2 były nieznacznie niższe u niemowląt przypisanych do wentylacji oscylacyjnej o wysokiej częstotliwości (43 do 48 mm Hg, w porównaniu z 43 do 50 mm Hg w tych przypisanych do zsynchronizowanej przerywanej wentylacji wymuszonej; P <0,001); jednakże PCO2 pozostawał w zakresie docelowym w obu grupach leczenia.
Wynik
Rysunek 2. Rysunek 2. Krzywe Kaplana-Meiera pokazujące wieki, w których niemowlęta zostały pomyślnie ekstubowane. Krzywe są znacząco różne (P = 0,006 na podstawie oszacowań proporcjonalnych zagrożeń Coxa, współczynnik hazardu 0,76 [95-procentowy przedział ufności, 0,62 do 0,92]). Pionowe linie pokazują wiek, w którym 50% niemowląt przydzielonych do każdej grupy zostało pomyślnie ekstubowane.
Tabela 2. Tabela 2. Wyniki dotyczące układu oddechowego. Rysunek 3. Ryc. 3. Krzywe Kaplana-Meiera, przedstawiające wieki, w których niemowlęta zostały pomyślnie odstawione od wszelkiej pomocy. P = 0,10 przez oszacowanie proporcjonalnych hazardów Coxa; współczynnik ryzyka 0,81 (przedział ufności 95%, 0,62 do 1,04).
Tabela 3. Tabela 3. Wyniki kliniczne. Jak pokazano na ryc. 2, wiek udanej ekstubacji był istotnie niższy dla niemowląt przypisanych do wentylacji oscylacyjnej o wysokiej częstotliwości niż dla tych, którym przypisano synchroniczną przerywaną wentylację wymuszoną (P <0,001). Więcej niemowląt przydzielonych do wentylacji oscylacyjnej o wysokiej częstotliwości było żywe bez konieczności stosowania dodatkowego tlenu w wieku 36 tygodni w wieku pomenstrujnym (131 vs. 117 [56% vs. 47%], ryzyko względne, 1,2 [przedział ufności 95%, 1,0 do 1,5]; P = 0,046) (tabela 2). Oprócz statusu w 36 tygodniu, a priori wynik, dla którego zaprojektowano moc statystyczną badania, oceniliśmy odsetek niemowląt żywych i nie otrzymujących żadnego wsparcia oddechowego lub tlenowego w czasie (analiza Kaplana-Meiera) (ryc. 3) ) [patrz też: włośniki, miękisz drzewny, ile zarabia stomatolog ] [patrz też: bulwy korzeniowe, ulistnienie skrętoległe, mozaika tytoniowa ]