Wydzielanie nerczycowych gruczolaków z komórek nerkowych nerek u pacjentów po przeszczepieniu nerki cd

Ocenę przeprowadzono z użyciem skali półilościowej, z – wskazującą na negatywne, + umiarkowane, ++ silne i +++ bardzo silne barwienie. Metoda avidin-biotyna została wykorzystana do analizy właściwości wiązania lektyny z aglutyniną tetragonolobusową Lotus, która jest specyficzna dla kanalików proksymalnych i cienkiej kończyny pętli Henle a19 (200 .g na mililitr, Sigma); Aglutynina Sophora japonica, która jest specyficzna dla kanalików proksymalnych i kanałów zbierających19 (50 .g na mililitr, Vector Laboratories); i agachutynina Arachis hypogaea (aglutynina z orzeszków ziemnych), która jest specyficzna dla dalszych kanalików i kanałów kolekcjonerskich20 (50 .g na mililitr, Vector Laboratories). Kontrola negatywna została osiągnięta przez blokowanie lektyn z odpowiednimi cukrami (.-L-fukoza dla aglutyniny tetragonolobusu, N-acetylo-.-D-galaktozaminy dla aglutyniny S. japonica i .-D-galaktozy dla aglutyniny orzechowej) przed procedura barwienia.21 Zarówno próba przeszczepu, jak i po przeszczepie były dostępne dla 13 pacjentów. Przeprowadzono analizę immunohistochemiczną dla Cam 5.2 u tych 13 pacjentów w celu zademonstrowania odlewów oderwanych komórek rurkowych wewnątrz rurkowej oprawy. Odstęp pomiędzy przeszczepem a biopsją przeszczepu wynosił od 5 do 721 dni. Wskaźnik proliferacji oceniano przez przeciwciało MIB1 (1:50, Dako) w celu wykrycia antygenu Ki-67 w jądrach komórek kanalikowych. Ponadto zbadano ekspresję PAX2. Porównano wyniki biopsji przeszczepu po przeszczepie i po transplantacji.
Analiza statystyczna
Zgłaszano mediany i odchylenia standardowe. Zastosowano test U Wilcoxona-Manna-Whitneya i dokładny test Fishera.
Wyniki
Fluorescencja w hybrydyzacji in situ
Rycina 1. Gruczolak nerczycowy pacjentki z przeszczepem nerki od dawcy męskiego (× 600). W panelu A hybrydyzacja fluorescencyjna in situ odcinka tkanki wykazuje męski status chromosomu płciowego komponentu nabłonkowego. Groty strzałek wskazują chromosomy Y; krąg obejmuje dwie męskie komórki nabłonkowe w obrębie zrębu żeńskiego pęcherza, najprawdopodobniej reprezentujące komórki sąsiadującej kanalików gruczolaka; czerwone sygnały wskazują chromosomy X, a zielone sygnały chromosomy Y. Panel B pokazuje barwienie hematoksyliną i eozyną tego samego odcinka tkanki po procedurze odznaczającej się fluorescencyjną hybrydyzacją in situ w celu wykazania identycznych szczegółów morfologicznych. Okrąg otacza dwie męskie komórki nabłonka.
Rycina 2. Rycina 2. Gruczolak nerczycowy męskiego pacjenta z przeszczepem nerek od żeńskiego dawcy (× 500). W Panelu A, fluorescencyjna hybrydyzacja in situ odcinka tkanki wykazuje stan żeńskiej płci chromosomu składnika nabłonkowego. Groty strzałek wskazują chromosomy X; nie ma chromosomów Y w kanalikach kobiecych. Czerwone sygnały wskazują chromosomy X, a zielone sygnały chromosomy Y. Wkładka pokazuje powierzchnię urotelialną z normalnym chromosomem męskim. Panel B pokazuje zabarwienie hematoksyliny i eozyny w sąsiedniej części tkanki.
Tabela 2. Tabela 2. Wyniki hybrydyzacji fluorescencji in situ i badań immunohistochemicznych. W 14 z 14 nefrogennych gruczolaków z kobiet biorców przeszczepów nerek od dawców płci męskiej, wykazano status chromosomów u mężczyzn w obrębie komponentu nabłonkowego (Figura 1)
[hasła pokrewne: miękisz drzewny, włośniki, przeszczep chondrocytów ]
[podobne: wiązki przewodzące, wiązka przewodząca, przystosowanie roślin do życia w wodzie ]